خیلی آرام خیلی سریع

بسمالله الرحمن الرحیم

من یه دفتر معمولی برای کارهای زندگیم دارم. مینوسمکه این ساعت چه کار کردم و اون ساعت چه کار. الان یه نمونه از جدول رو اینجا قرارمیدم:

البته جدول من دستنویسه و نه تایپی. هر دو صفحه ایبرای یک هفتست. و صفحه ی بعد هم سرتیتر های خطبه های نمازجمعه ی اون شهری که درش هستم رو مینویسم. هر هفته یک اسمی داره. مثلا هفته ی گذشته بالای جدولم نوشته بودم: بسم اللهالرّحمن الرّحیم. یا جامع کل فوت. تقریبا از بهمن 94 شروع به این کار کردم. خیلیروش خوبیه. اوایل با مداد مینوشتم بعد تر با خودکار نوشتم. بعد تر با هایلایتموضوع ها را رنگی کردم. مثلا خواب رو بنفش، قران و نماز و دعا و زیارت و نمازجمعهرا سبز. کلاس تدبر و مطالعات رو زرد. ورزش رو نارنجی. صله رحم و انواع روابطی کهبار کاری یا علمی نداره مثل پیش خانوده نشستن و باهاشون اخبار دیدن یا چای خوردنیا فیلم دیدن یا جایی رفتن رو آبی کردم. وقتهایی که هیچ کاری نکردم و اصلا نمیدونمچجوری گذشت رو اصلا هایلایت نکردم. حالت های اون هفته مثل حوصله داشتن یا نداشتن،سرحال بودن یا نبودن و همین طور برنامه های اصلی رو هم ستون هشتم مینوسم. یعنیستون بعد از ستون جمعه.
این روش فوق العاده عالیه، چرا که رشد آدم ها بهشدت آرام و به شدت سریعه. من وقتی دفترم رو نگاه میکنم میبینم در این شش ماه خیلیرشد داشتم! ماشاالله. اما اگر نمینوشتم چه بسا که متوجه رشدم نمیشدم چرا که رشد بیسر و صدا رخ میده. خوب نیست آدم متوجه رشدش نشه.
و اما بعد...
یادم باشه یه بار نظرمو راجع به اینترنت و وبلاگ وتلگرام و.... امثال اون اینجا بگذارم. حتما از مصادیق گل به خودی خواهد بود. متنیدر اینترنت بر ضد اینترنت.